Suriname in vogelvlucht

 5°48'59.52"N  55°10'11.03"W

De meeste van de 492.829 (2004) inwoners wonen in het noorden van het land, in de districten Paramaribo, Wanica en Nickerie. Het dunstbevolkte district is Sipaliwini, dat het grootste deel van het binnenland omvat.

De Surinaamse bevolking bestaat uit een mengeling van de volgende etnische groepen, met tussen haakjes het aandeel van de groep bij de zevende volkstelling in 2004:
Hindoestanen (27,4 %)
Creolen (17,7 %)
Bosnegers (Busnengre) of Marrons (14,7 %)
Javanen (14,6 %)
Andere groepen (6,5 %):
Indianen
Chinezen
Boeroes (blanken, boeren)
Sefardische Joden en Asjkenazische Joden
Libanezen
Brazilianen
Verder was er 12,5 % van gemengde afkomst en waren er van 6,6 % geen gegevens beschikbaar

Suriname heeft een oppervlakte van 163.820 km².

Belangrijke rivieren in Suriname zijn de Marowijne (grensrivier met Frans-Guyana), de Suriname, de Commewijne (lopend van oost naar west), de Coppename, de Tapanahony (zijrivier van de Marowijne), de Saramacca en de Corantijn, die de grens met Guyana vormt. Alle rivieren, behalve de Commewijne, lopen van het zuiden naar het noorden. In mei 2006 traden te Sipaliwini de rivieren Suriname, Tapanahony, Lawa en Marowijne buiten hun oevers door hevige regenval. Dit leidde tot zware overstromingen.

In Suriname zijn verschillende landschappen te onderscheiden. De noordelijke strook van 30 tot 100 km breed is moerasgebied (zwamp). Dit deel behoort tot de kustvlakte van de Guyana's en strekt zich uit van de monding van de Amazone tot voorbij de delta van de Orinoco. Door de afzetting van enorme hoeveelheden sediment afkomstig van de Amazone is deze kust de snelst groeiende kustlijn ter wereld.

Het middengedeelte van Suriname bestaat uit een laag, glooiend bosland, dat door houtkap her en der dreigt te veranderen in savanne.

In de zuidelijke helft van het land liggen meerdere bergketens, die allemaal tot het Hoogland van Guyana behoren. Dit zijn onder andere het Oranjegebergte, Van Asch van Wijckgebergte, Wilhelminagebergte, Eilerts de Haangebergte, Grensgebergte en het Toemoek-Hoemakgebergte. De hoogste top is de Julianatop (1280 meter).

Het wapen van Suriname

Op 25 november 1975 werd Suriname een onafhankelijke republiek en kreeg een officieel wapen, waarin een aantal elementen uit het oude, niet-officiële wapen zijn opgenomen, zoals het devies "Justitia - Pietas - Fides" (gerechtigheid, vroomheid, trouw), de Indiaanse schilddragers en het schip.


Deze drie elementen zijn al te vinden op het zegel, dat in 1683 werd vastgelegd door de Geoctroyeerde West-Indische Compagnie. De linkerhelft, aldus de toelichting van de regering, symboliseert het verleden, waarin de slaven per schip uit Afrika werden aangevoerd. De rechterhelft is de kant van het heden, gesymboliseerd door de koningspalm, ook het symbool van de gerechte mens ("De gerechte mens zal opbloeien als een palm"). De ruit is de gestileerde vorm van het hart, dat als het orgaan van de liefde wordt beschouwd. De punten van de ruit zijn naar de vier windstreken gericht. Als symbool van vertrouwen verzinnebeeldt de ster, naast hoop, verwachting en vrede, ook het 'fides' uit de wapenspreuk. De vijf punten waaruit de ster bestaat herinnert, behalve aan de vijf werelddelen, ook nog aan de vijf grote bevolkingsgroepen waaruit de Surinaamse natie is ontstaan.

De vlag

De nationale vlag van Suriname werd officieel in gebruik genomen op 25 november 1975, bij de viering in het sportstadion van het bereiken van de onafhankelijkheid van het land. De vlag bestaat uit vijf horizontale strepen, van boven naar onderen in de kleuren groen (dubbele breedte), wit, rood (viervoudige breedte), wit en groen (dubbele breedte). In het centrum van de vlag bevindt zich een gele, vijfbenige ster. Het rood symboliseert de vooruitgang en de strijd voor een beter bestaan; het wit staat voor vrijheid en gerechtigheid (vrede) en de kleur groen is symbool voor de vruchtbaarheid van het land. De ster symboliseert de hoop op een "gouden" toekomst oftewel, zoals scholieren wordt geleerd: eenheid. Volgens Surinames eerste president, Johan Ferrier, in Laatste gouverneur, eerste president (1975), is de positie van de punten nog onderwerp van debat geweest en werd ervoor gekozen twee punten omlaag te richten: 'met beide benen stevig op de grond'.


Na het ondertekenen van het Statuut voor het Koninkrijk der Nederlanden op 15 december 1954 ontstond de behoefte aan een eigen officiële vlag, wapen en volkslied. In 1958 kreeg Lou Lichtveld van premier Emanuels de opdracht een vlag te ontwerpen. Zijn ontwerp met een ster is afkomstig van het wapenschild van Suriname op de witte baan van de Nederlandse vlag werd in de Staten afgekeurd omdat er nauwelijks een verschil was met de Nederlandse vlag. Hierop kreeg minister V.M. de Miranda van Openbare Werken en Verkeer het verzoek met een nieuw voorstel te komen. Het idee was de verschillende bevolkingsgroepen te vertegenwoordigen met de kleuren zwart (Creolen), bruin (Hindoestanen en Javanen), geel (Chinezen), rood (Indianen) en wit (Europeanen). Uiteindelijk was het Noni Lichtveld, de dochter van Lou Lichtveld, die met het idee kwam om 5 sterren met deze kleuren te gebruiken en deze met een ellips om ze te verbinden. De door haar voorgestelde achtergrond kleuren groen of blauw vielen af omdat deze te nauw verbonden werden geacht met de NPS respectievelijk het Eenheidsfront van David Findlay. Later werd er gekozen voor een witte achtergrond die symbool moest staan voor de vrede waarin de bevolkingsgroepen samenleven. Lou Lichtveld was fel tegen omdat hij het ontwerp heraldisch onverantwoord vond, maar uiteindelijk werd op 8 december 1959 de vlag goedgekeurd en een week later op 15 december (Koninkrijksdag) samen met het wapen en volkslied geïntroduceerd.

uit wikipedia